Twórczość
Pisarz wychował się i mieszka na Zachodnim Wybrzeżu Norwegii (Vestlandet), wobec tego też akcję swoich utworów umieszcza po wielokroć w tych owszem realiach. Fosse mówi o sobie, iż nie był zdolnym uczniem. jak dwudziestolatek zdał maturę i przeprowadził się do Bergen, aby utworzyć podwaliny studia.
Jego debiut powieściowy (Raudt, svart) ukazał się w 1983 roku, w krótkim czasie następny autor wydał książkę Stengd gitar (Zamknięta gitara) (1985) i tomik poezji Engel med vatn i augene (Anioł z wodą w oczach) (1986). W 1989 roku jak jedność on z Alf-Kåre Bergiem napisał książkę na przedmiot dzieci Uendelig seint (Nieskończenie późno), zbytnio którą otrzymał Nagrodę Literacką na przedmiot Literatury Dziecięcej w Języku Nynorsk (Den Nynorske barnelitteraturprisen). Była owo pierwsza z wielu nagród, którymi uhonorowano Jona Fossego.
Fosse nie zaledwie pisze książki, jednakże także tłumaczy je na nynorsk (m.in. utwory Federico Garcíi Lorki), jest autorem "tłumaczenia" na nynorsk napisanego przez Henryka Ibsena w bokmålu poematu dramatycznego Peer Gynt. od 1994 jak jedność on z innym norweskim pisarzem Janem Kjærstadem redaguje pismo "Bøk" ("Książka"). Piastuje także ważne funkcje w norweskich stowarzyszeniach pisarzy.
W 1994 Fosse zadebiutował na deskach Sceny Narodowej w Bergen (Den Nationale Scene) sztuką Og aldri skal vi skiljast. od tamtej pory napisał 25 sztuk teatralnych. Jego w najwyższym stopniu znane dramaty owo Namnet (Imię) (1995) i Barnet (Dziecko) (1997).
Sam Fosse swoją technikę pisania powieści określa angielskim słowem «writing», gdzie na przedmiot autora najważniejszy jest takt pisania. takt powieści odzwierciedla się w sposobie postrzegania świata przez bohaterów. opowieść nie jest snuta przez narratora wszechwiedzącego, owo raczej dialogi i czyny bohaterów pokazują ich uczucia i myśli. Fosse jest minimalistą słowa — jego postacie mówią oszczędnie, po wielokroć powtarzają swoje kwestie. słownictwo dramatruga jest wybitnie skromne. papier kosztowny w jego utworach rozwija się jest dozwolone — owo tonus wśród postaciami jest tu najważniejsze, tudzież nie wydarzenia. Jona Fossego fascynuje szarość i samotność. Jego bohaterowie borykają się z emocjonalnym chłodem, nieumiejętnością tworzenia więzi międzyludzkich. Ta "zwyczajność" problemów podejmowanych przez pisarza sprawia, iż jego utwory cieszą się w taki maniera dużym uznaniem.